ΘΑ ΤΑ ΔΟΥΜΕ ΟΛΑ
Κι ενώ έτσι έχουν τα πράγματα στη Γαλλία, στην Αθήνα τώρα, σύμφωνα με πληροφορίες έχουν εντοπίσει την Ελληνίδα Μαριν Λεπέν-κάποιοι μάλιστα την προσφωνούν ήδη "Αρχηγό"- στο πρόσωπο πρώην στελέχους του ΛΑΟΣ. Η συγεκριμένη γυναίκα ακούγεται ότι διαθέτει όλα τα προσόντα να υποδυθεί με επιτυχία τον συγκεκριμένο ρόλο μια και διαθέτει εμφάνιση (εντυπωσιακή ξανθιά), είναι μορφωμένη και ομιλεί απταίστως-εκτός των άλλων- την γερμανική.
Όσο αφορά τη Γαλλία ιδού το σχετικό ρεπορτάζ του Κώστα Ράπτη από το Capital.gr
Οι Γάλλοι ψηφοφόροι τη φοβούνται όλο και λιγότερο – και οι πολιτικοί της αντίπαλοι όλο και περισσότερο. Η κληρονομικώ δικαίω ηγέτιδα του Εθνικού Μετώπου Marine Le Pen δηλώνει “έτοιμη για το Μέγαρο των Ηλυσίων”, χωρίς πλέον αυτό να θεωρείται υπερφίαλος και άνευ περιεχομένου κομπασμός.
Το αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών στο καντόνι Brignoles του νομού Var της Κυανής Ακτής, όπου η υποψήφια του Εθνικού Μετώπου απέσπασε στον πρώτο γύρο το 40% των ψήφων, αφήνοντας στην δεύτερη θέση με 20,76% τον υποψήφιο της κεντροδεξιάς UMP και μόλις στην τρίτη θέση με 14,48% τον (υποστηριζόμενο και από τους κυβερνώντες Σοσιαλιστές) κομμουνιστή υποψήφιο, εν μέσω αποχής άνω του 66%, θεωρήθηκε ένας μικρός πολιτικός σεισμός. Όσο ακόμη, δεν είχε γίνει αισθητός ο μεγαλύτερος....
Και ιδού: δημοσκόπηση που διενήργησε στις αρχές Οκτωβρίου το ινστιτούτο Ifop μεταξύ 1893 εγγεγραμμένων ψηφοφόρων για λογαριασμό του περιοδικού Nouvel Observateur, φέρει το Εθνικό Μέτωπο πρώτο στην πρόθεση ψήφου για τις ευρωεκλογές του ερχόμενου Μαΐου, με ποσοστό 24% (έναντι 21% σε αντίστοιχη έρευνα του Απριλίου). Ακολουθεί η UMP με 22% (από 21%), ενώ οι Σοσιαλιστές περιορίζονται στο 19% (από 21%), ο νέος κεντρώος σχηματισμός που συνέπηξαν οι François Bayrou και Jean-Louis Borloo συγκεντρώνει 11% (έναντι αθροίσματος 13,5%), το Μέτωπο της Αριστεράς υπό τον Jean-Luc Mélenchon αποσπά 10% (από 10%) και οι Οικολόγοι υποχωρούν στο 6% (από 7,5%).
Πρόκειται για την πρώτη στα χρονικά δημοσκόπηση σχετική με εκλογική αναμέτρηση εθνικής εμβέλειας που εμφανίζει την γαλλική ακροδεξιά στην πρώτη θέση – αν και η Marine Le Pen επιμένει ότι το κόμμα της δεν είναι παρά μια “πατριωτική, άκρως δημοκρατική” δύναμη με Γκωλική αντίληψη της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας. Για όποιον, πάλι, επιμένει να την αποκαλεί “ακροδεξιά”, υπάρχει πάντα και η δοκιμασμένη συνταγή της αγωγής επί δυσφημίσει.
Η “dédiabolisation” (αποδαιμονοποίηση) του Εθνικού Μετώπου, υπήρξε από το 2011 κεντρική επιδίωξη της Le Pen - η οποία μάλιστα με την χαλαρή, “μικροαστική” εικόνα της, προκάλεσε την δημόσια διατυπωμένη ενόχληση του πατέρα της και ιδρυτή του Εθνικού Μετώπου. Η εξαφάνιση στελεχών με αντισημιτικές πεποιθήσεις, το άνοιγμα σε παλαιούς μετανάστες και ομοφυλόφιλους (την ίδια στιγμή που το Εθνικό Μέτωπο κεφαλαιοποιούσε πολιτικά τις οργισμένες διαδηλώσεις των Γάλλων Καθολικών κατά της νομιμοποίησης του gay γάμου) και η καταγγελία “ακραίων” φαινομένων, εν οίς και η δική μας Χρυσή Αυγή, μαρτυρούν το lifting στο οποίο έχει υποβάλει το Εθνικό Μέτωπο η “Μπλέ Marine”. Όμως το μυστικό της έως τώρα επιτυχίας της δεν είναι επικοινωνιακό.
Σε μια Γαλλία που δυσφορεί ολοένα και περισσότερο με τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης και την υποβάθμιση της χώρας στην ευρωπαϊκή και διεθνή σκηνή, το Εθνικό Μέτωπο είναι η μόνη πολιτική δύναμη που εμφανίζει μιαν “αφήγηση” στοιχειωδώς συνεκτική, προβάλλοντας την πηγή των δεινών εκτός εθνικού κορμού: στους μετανάστες, στις Βρυξέλλες, στην παγκοσμιοποίηση. Εξ ού και οι προτεινόμενες λύσεις διαπνέονται από έναν “ακομπλεξάριστο” προστατευτισμό (που έχει το προσόν να επικαλείται την αγνοημένη έννοια της δημοκρατικής λαϊκής νομιμοποίησης), φλερτάροντας με την ιδέα της κατάλυσης της ευρωζώνης και της εξόδου της Γαλλίας από την Ε.Ε.
Όταν ο πρωθυπουργός Jean-Marc Ayrault σχολίασε την έρευνα του Nouvel Observateur, λέγοντας ότι το Εθνικό Μέτωπο επιδιώκει την μάταιη αναδίπλωση πίσω από μια “γραμμή Μαζινό”, και κατά βάθος “δεν αγαπά τη Γαλλία”, ως μια χώρα άφοβη, που υπερασπίζεται τις αρχές της και έχει ακτινοβολία διεθνή, η απάντηση της Le Pen ήταν “εγώ αγαπώ τόσο τη Γαλλία που θέλω να συνεχίσει να υπάρχει. Αυτοί κάνουν τα πάντα ώστε να την εξαφανίσουν μέσα στο μάγμα της Ε.Ε…».
Το Εθνικό Μέτωπο δεν είναι βέβαια κάποιο νέο φαινόμενο στην γαλλική πολιτική σκηνή. Μόνο η λειψή, εξωραϊσμένη εικόνα που προβάλλει η ίδια η Γαλλία για τον εαυτό της στον κόσμο (και η απόλυτη απώθηση από τη δημόσια συζήτηση “τραυματικών” ζητημάτων, όπως το Vichy και η Αλγερία), μας κάνει να ξεχνάμε την “άλλη όψη”. Η Γαλλία των νοσταλγών της μοναρχίας, των Καθολικών πολεμίων του κοσμικού κράτους, των μνησίκακων κληρονόμων της αλλοτινής αποικιακής αυτοκρατορίας, έπαψε μεν, στιγματισμένη από τον δοσιλογισμό της, να έχει αυτοτελή έκφραση μετά τον πόλεμο και “υποτάχθηκε” στον De Gaulle. Όμως μετρά ήδη τρεις δεκαετίες αφότου εξήλθε από την πολιτική “νεκροφάνεια”, υποβοηθούμενη από τους τακτικίστικους υπολογισμούς του Mitterand.
Αν στην παρούσα φάση προβάλλει κάτι το ποιοτικά διαφορετικό, αυτό είναι η ταχύτατη διάψευση των προσδοκιών των ψηφοφόρων από την διακυβέρνηση Hollande – με αποτέλεσμα να υποχωρεί κάθε εκδοχή Αριστεράς όχι μόνο συγκυβερνώσας (Σοσιαλιστές, Πράσινοι), αλλά παραδόξως και της “εκτός των τειχών”, με τον Mélenchon να έχει ήδη αποτύχει δύο φορές, στις προεδρικές και στις βουλευτικές του 2012, ως το “μόνο αντίπαλο δέος” στην Le Pen.
Επιπλέον το Εθνικό Μέτωπο δεν αποτελεί πλέον μια γαλλική ιδιαιτερότητα, αλλά “κολυμπά” σε έναν πανευρωπαϊκό “ωκεανό” μεταμοντέρνας, ξενόφοβης, λαϊκιστικής, ευρωσκεπτικιστικής δεξιάς, με τμήματα της οποίας ήδη συνεργάζεται ενόψει ευρωεκλογών, όπως με το Κόμμα Ελευθερίας του Ολλανδού Geert Vilders.
Από τα τρία περίπου ισομερή μπλοκ στα οποία είναι μοιρασμένο το γαλλικό εκλογικό σώμα (Αριστερά, Κεντροδεξιά, Ακροδεξιά) το τελευταίο εμφανίζεται ως το πιο συμπαγές και το μόνο με αυθεντική δυναμική ανάπτυξης. Το “ατύχημα” της 21ης Απριλίου 2002, οπότε ο Jean-Mari Le Pen απέκλεισε από τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών τον Σοσιαλιστή Lionel Jospin, αποτελεί κάτι που πλέον μπορεί να επαναληφθεί ανά πάσα στιγμή – ανατρέποντας την υφιστάμενη πολιτική γεωγραφία.
Το Εθνικό Μέτωπο δεν “πλαγιοκοπεί” πλέον μόνο την κεντροδεξιά, αλλά εμφανίζεται ικανό να διεισδύει σε εκλογικά ακροατήρια κάθε προέλευσης. Και το κυριότερο: δεν βρίσκει πλέον απέναντί του το “ρεπουμπλικανικό τόξο” που, επί των ημερών λ.χ. του Jacques Chirac, εγγυούνταν την απομόνωση της ακροδεξιάς. Η UMP εμφανίζεται πλέον αμήχανη, διχασμένη, ασθμαίνουσα να αντιγράψει τη ρητορική “νόμου και τάξης” και “γαλλικής παρακμής” του Εθνικού Μετώπου (όπως με τον τρόπο του πράττει και ο Σοσιαλιστής υπουργός Εσωτερικών Manuel Vals), ενώ ο πρώην πρωθυπουργός François Fillon έσπασε το ταμπού της μη συνεργασίας με την ακροδεξιά στον δεύτερο γύρο των εκλογικών αναμετρήσεων.
Μόνος που δικαιούται να επιχαίρει με τις εξελίξεις; O Nicholas Sarkozy, που κατόρθωσε να συμπιέσει το 2007 το ποσοστό του Εθνικού Μετώπου και που απαλλαγμένος πλέον από την δικαστική “περιπέτεια” της υπόθεσης Betancour, μπορεί να καταστρώνει τα σχέδιά του για το 2017...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου